Ο Προφήτης Και Οι Σοσιαλιστές Της Καπιταλιστικής Κομμούνας

Άνθρωπος δεν φανταζόταν πως μέρες σαν κι αυτές θα βρισκόταν ένας που να κουβεντιάζει ιστορίες στην παλιά πλατεία. Και τι ιστορίες! Όσοι ήταν τριγύρω μαζεύτηκαν και τα αυτιά τους είχαν γουρλώσει σαν τα μάτια τους. Ήταν τόσο απορροφημένοι που ο σφυρίχτρας ο ντόπιος πορτοφολάς θα είχε κάνει την τύχη του έτσι και τον έβγαζε ο δρόμος κατα δω -αν βέβαια δεν κοιμόταν ολομέθυστος στα κάτω δώματα της πόλης, ξεχαρβαλωμένος απο το πιοτό. Αλλά δεν θέλω να κάνω τον αστείο σε τόσονά σοβαρό γεγονός. Ξεκινώ να σας λέω τ' αποκείνα τα περίεργα που ξεστόμιζε αυτός ο παράξενος.

Άνθρωπος: Ο παραγωγός κρίσεων...

Είναι απορίας άξια η ακρίβεια με την οποία επαναλαμβάνεται η ιστορία. Κυρίως δε σε θέματα κρίσεων. Οι εικόνες επαναλαμβάνονται με συνέπεια, συγκρίνοντας ακόμα και εντελώς διαφορετικές εποχές. Τι προκαλεί τις κρίσεις; Γιατί ο άνθρωπος είναι εν τέλει τόσο προβλέψιμα επιρρεπής στην καταστροφή; Αυτό που μας οδηγεί σε κρίσεις είναι η ίδια μας η βαθύτερη φύση· ο εαυτός στην προσωπική του αναζήτηση για ισορροπία ανάμεσα σε δύο κύριες τάσεις.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, ο άνθρωπος φαίνεται πως τείνει να μοιράζεται ανάμεσα σε δύο αναζητήσεις. Από την μία προσπαθεί να αποφεύγει τον κόπο της εργασίας, από την άλλη, επιδιώκει όλο και να ανυψώνει το βιοτικό του επίπεδο επιζητώντας μια αύξουσα κατανάλωση. Αυτή είναι μια σχέση που χρειάζεται προσοχή. Δεν είναι εκείνη που ευθύνεται για την πρόκληση των κρίσεων παρ' όλα αυτά. Η επιθυμία του ανθρώπου να αναζητά τρόπους να διευκολύνει την εργασία του και η ικανότητα του να πετυχαίνει αυτούς τους τρόπους είναι και το κύριο χαρακτηριστικό της κυριαρχίας του σαν ον. Αυτή μας η επιδίωξη για μια όλο και πιο αυξημένη αποδοτικότητα είναι η αιτία που μας οδηγεί σε κοινωνική εξέλιξη. Αυτό είναι και το κινητήριο καύσιμο που μας οδήγησε από την πρωτόγονη εποχή στη σύγχρονη κοινωνία. Από την άλλη μεριά, η αύξουσα κατανάλωση, είναι κάτι που προκύπτει από αυτήν τη κοινωνική εξέλιξη. Είναι λοιπόν αποτέλεσμα που προκύπτει από την ύπαρξη μιας ευνοϊκότερης, σε σχέση με πριν, κατάστασης -αν και μπορεί, σε περιπτώσεις, να λειτουργήσει και σαν ερέθισμα για την επιδίωξη μιας καλύτερης κατάστασης. Το πρόβλημα, εν ολίγοις, δεν βρίσκεται σ' αυτές καθ' αυτές τις δύο τάσεις. Βρίσκεται στην ανικανότητα του ανθρώπου να τις ισορροπήσει. Η λαιμαργία από την οποία κατευθύνεται προς την μία μόλις νιώσει λίγο ασφαλής και σίγουρος.

Ο παράγoντας καιρός

Όταν μιλάς για τον καιρό όλοι σε ακούνε με προσοχή.

«Τι καιρό κάνει;» ακούγεται μια γλυκιά φωνή, μόλις χτυπήσει το ξυπνητήρι σου. Σηκώνεσαι από το κρεβάτι, φτάνεις σκουντουφλώντας ως το παράθυρο, και κοιτάς, νυσταγμένος ακόμη, τα γκρίζα σύννεφα στον ουρανό και τον βρεγμένο δρόμο, και απαντάς «βρέχει». Υπάρχουν πολλοί ακόμη που αναστενάζουν την ίδια ώρα. Ο αγρότης, επειδή η μπόρα τού έχει τσακίσει τα στάχυα, το νεαρό ζευγάρι που πρέπει να αποφασίσει να αναβάλει το υπαίθριο πάρτι που σχεδίαζε, ή ο στρατηγός που ακούει ότι τα άρματα μάχης του έχουν κολλήσει στις λάσπες. Για όλους αυτούς, η ημέρα δεν έχει αρχίσει καθόλου καλά. 

«... άνεμοι ασθενείς, μεταβλητοί...» Το δελτίο καιρού έχει φθάσει να αποτελεί τη σημαντικότερη πρωινή είδηση για εκατομμύρια ανθρώπων. Η διάθεση ενός έθνους αλλάζει αναλόγως του καιρού, και ειδικότερα όσων δεν εργάζονται μέσα σε προστατευμένο χώρο. Οι ψαράδες, οι εργάτες στις οικοδομές και οι ποδηλάτες, όλοι είναι υποχρεωμένοι να υφίστανται τις ιδιοτροπίες του θεού καιρού. Το ίδιο και οι στρατιώτες. Και ας μην ξεχνάμε τον διευθυντή της ασφαλιστικής εταιρίας που τρέμει μόνο στη σκέψη μιας πλημμύρας. Για εκείνον, όλες οι φυσικές καταστροφές ονομάζονται «το χέρι του Θεού».